یک اشاره :

" از بادهایی که می وزند بپرس که کدامین برگ روی درخت ؛ برای رفتن " بعدی " خواهد بود ؟"

                                                                                               .:: از اشعار هایکو ::.

پشت بلندترین روزهای برفی نشسته ام

آسمانم جامه ای از تاریک ترین ابرها به تن دارد

سایه ها حجم مرا می بافند  

و من آهسته تاریک می شوم .

سکوتت را جرعه جرعه می نوشم

تا گرم شوم

گوش کن ، حادثه ها می خوانند !

ببین ، خورشید را بر آسمان ما سنگسار کرده اند !

راستی می دانی

دریا سرزمین ماهیانی ست

که عریان عاشق می شوند ؟

تو بگو تا دریا چقدر فاصله است ؟

تو بگو ؛

در کدام لحظه ای که عمرم به تو قد نمی دهد؟

کاش همچون عروسکها در لحظه می ماندم

بزرگ نمی شدم

بگذار بگذریم

امروز هم آفتاب غروب می کند

و من تاریک می شوم ...

یک نشانه :

" از پشت میله های شب ، عشق را چه تصویری ست ؟ به چشم مرغ قفس ، ماه راه راهِ سیاه ! "

                                                                                                .:: نویسنده ناشناس ::.