یک اشاره :

" بی تو ای سبزترین فصل حیات

زندگی صحبت بی جا شده است

مرهم دست لطیف تو کجاست

که سر زخم دلم وا شده است "

در مسلخ یک روز تنگ

                  نشسته ام

             و دستانت را

             در میان انگشتان پوسیده ام مرور می کنم .

آن سوی دلم

               انگار کسی می گرید

و دستی نا آشنا

            انگار

            روزهای مانده از عشق را

            روی دلم خط می زند !

چه کسی دریا را در چشمهای من کاشت ؟

                                   تو می دانی ؟

                      و آئینه را از دلم ربود ؟

من از فاصله ی دستهایم تا تو خسته ام

از تکرار این همه روز ، بی تو

 از تکرار این همه شب

           این همه حرف

           از تکرار این همه درد خسته ام .

دیگر هیچ حادثه ای را انتظار نمی کشم

                               جز حلول دوباره ی تو

                               بر صحنه ی زندگی ام .

شکل تازه ای از عشق در من می دود ...

                             یک نشانه :

" آیا هست کسی که به فریاد دل غرق در گرداب من برسد ؟ " من در حال گم شدنم ! "